De oude kernen van dorpen als Broek in Waterland, Marken en Monnickendam zijn nooit ontworpen voor het huidige verkeersaanbod. Smalle straten, ontbrekende trottoirs en een mix van voetgangers, fietsers en auto’s zorgen voor gevaarlijke situaties. Bewoners ervaren dagelijks overlast van hardrijdend en zwaar verkeer.
Daar komt bij dat regionale wegen zoals de N247 en N235 steeds drukker worden, waardoor verkeer zich vaker door de dorpen verplaatst. De leefbaarheid komt daarmee in het geding.
Concrete oproep: minder verkeer, meer veiligheid
De dorpsraden pleiten voor stevige maatregelen. Denk aan:
- het autoluw maken van historische dorpskernen
- het weren van zwaar en lang verkeer
- meer ruimte voor bestemmingsverkeer in plaats van doorgaand verkeer
Deze voorstellen zijn niet nieuw, maar de urgentie groeit. In meerdere dorpen zijn al petities ingediend en gesprekken gevoerd met de gemeente. Toch ervaren bewoners dat concrete stappen vaak uitblijven of slechts gedeeltelijk worden uitgevoerd.
Kleine stappen, grote discussie
De gemeente Waterland heeft inmiddels enkele maatregelen genomen, zoals het invoeren van 15 km/u-zones op bepaalde wegen. Dat gebeurde onder druk van bewoners en lokale vertegenwoordigers.
Maar deze oplossingen zijn niet onomstreden. Zo is handhaving lastig en bestaat er twijfel over de effectiviteit. Toch laten deze maatregelen zien dat de roep vanuit de dorpen niet meer genegeerd kan worden.
Samenwerking als sleutel
Wat opvalt, is dat de problematiek niet per dorp verschilt, maar juist regionaal is. Dorpsraden stemmen steeds vaker met elkaar af en zoeken gezamenlijk naar oplossingen.
De boodschap richting gemeente en provincie is helder: alleen met een integrale aanpak – van infrastructuur tot handhaving – kan de balans tussen bereikbaarheid en leefbaarheid worden hersteld.
De kern van het probleem
De discussie in Waterland raakt aan een bredere vraag: voor wie is de openbare ruimte bedoeld? Voor doorgaand verkeer, of voor de mensen die er wonen?
Zolang die vraag niet expliciet wordt beantwoord, blijven kleine maatregelen pleisters op een groeiende wond. De dorpsraden hebben hun standpunt duidelijk gemaakt. Nu is het aan de politiek om te kiezen: doorstroming of leefbaarheid.
